De Gewonde Man

Er wordt wel eens gesproken over de gewonde vrouw, maar weinig over de gewonde man. Mannen krijgen vaak de stempel van macho, materialistisch, egocentrisch, hebben ongeldige gevoelens. Maar in de wereld van vandaag is er verandering gaande. Er zijn nu mannen die gevoelig zijn en op zoek gaan naar liefde en tederheid terwijl ze hun voorbeelden in de maatschappij verliezen. Zowel mannen als vrouwen zoeken een nieuwe betekenis in hun leven om erkend te worden voor wie ze werkelijk zijn, om zich open te stellen voor wat er echt toe doet.

Mannen willen nu ontvangen worden net als vrouwen dat zo graag willen. En dat vraagt verandering, in jezelf, in de relatie, in de omgeving. Verandering kan soms heftig zijn. Als we willen groeien, moeten we durven loslaten.

Veranderen betekent afscheid nemen van iets. Het verwerken van een afscheid is iets persoonlijk, iedere situatie is anders. Emoties kunnen alle kanten op. Vaak is het een tijd met weinig ruimte voor verwerking van boosheid en verdriet om wat wordt losgelaten. We kunnen rouwen om de mooie oude tijd voor Corona, om een ziekte, een relatiebreuk, een overlijden.  Elk afscheid is moeilijk en vraagt om aanpassingen.

“ Mensen willen vooral dat je het loslaat,
het accepteert en verder gaat.
Zo simpel is dat niet! ”

Rouwen kent verschillende fasen. Eerst is er ontkenning om de waarheid onder ogen te zien. Je voelt het aan maar je kunt niet geloven dat het zo is. Dit is een vorm van zelfbescherming. Dan volgt er boosheid als de nieuwe waarheid langzaam doordringt. Onder boosheid ligt pijn. Je bent boos op jezelf en iedereen, dikwijls van onmacht. Misschien wil je dan gaan onderhandelen en trekken en afstoten. Je wil het oude leven terug en het verloopt niet meer zoals vroeger. Deze fase kan leiden tot een gevoel van somberheid en depressie. Uiteindelijk komt er toch aanvaarding van de situatie, je accepteert de verandering en het verdriet. Je kan beter loslaten.

Soms duren deze fases lang, soms lopen ze door elkaar, soms herval je weer nadat het een tijdje goed ging. Wees geduldig, het leven loopt in fases. Ongeacht waar je inzit en wat je meemaakt. Verdriet is er. Rouw is er. We zitten in een rare tijd, wees dus mild voor jezelf en laat je verdriet ook toe. Het mag er zijn, het hoort bij het leven.

Als je een vrouw bent, geef mannen dan de ruimte. Als je een man bent, bied authenticiteit aan.
Sta jezelf toe om kwetsbaar te zijn. Dit is de weg naar verzoening met jezelf. Je innerlijk kind heeft heling nodig.

De heling van het mannelijke is van binnenuit verbonden met het vrouwelijke. Het een kan niet zonder het ander. Het een kan niet onthuld worden zonder het ander. We hebben allemaal een mannelijke en vrouwelijk kant in ons. Het mannelijke wordt nu in deze tijd geroepen om net zoveel te transformeren als het vrouwelijke. Van hard naar zacht, van zacht naar assertiviteit en openheid…een nieuwe wereld is aan het ontwaken en wij zitten er midden in! En ook dat vraagt verandering en loslaten.

Het is tijd om waarde te geven aan je eigen gevoelens…. Zelfzorg, zelfliefde en zelfvertrouwen. Het klinkt cliché, maar het is echt de basis.
Dus reken af met je oude ik, jouw oude zelf, jouw oude patronen en richt je focus op jou! Vind jezelf terug! Vind opnieuw balans!

Voor velen van ons is het nu een tijd voor heling van diepe emoties. Situaties waarvan je dacht dat ze weg waren, zijn weer terug voor meer bewustwording. Genezing gebeurt altijd in meerdere lagen. Hervind je innerlijke kracht door meer zelfzorg. Zelfzorg is ook je laten verzorgen.

Hier, tijdens een zalig zen-moment vindt je die zorg.
Hier kan je gekoesterd worden terwijl je heelt.
Hier vind je opnieuw dat geluksgevoel dat je weer kracht kan geven om door te gaan.
Een zalige zachte zen-massage heelt alle wonden!

Wees geduldig met jezelf, we zitten ergens tussen het verliezen van onze geest en het vinden van onze ziel, ergens in No Man’s Land! Een nieuwe fase komt. Just relax & take a deep breath.

“De belangrijkste reden voor de afwezigheid van een geluksgevoel
is verbazingwekkend eenvoudig:
we bieden weerstand tegen gelukkig zijn.”

Gabrielle Bernstein

Wees welkom,